De wekker kreeg de tijd niet om af te gaan; al ver voor de ingevoerde tijd waren we wakker en was het een bedrijvigheid van jewelste.
Arme Bert hij sjouwde af en aan met koffers en tassen. Het was echt, écht passen en meten. Het lukte, maar het zicht door de achterruit was mini minimaal. Een geluk dat we twee buitenspiegels hebben.
Ik heb deze terugreis vrijwel continu met het fototoestel in de aanslag gezeten; ik wilde jullie graag de hop laten zien, en ook het prachtige landschap wat wij doorkruisten.
Het is gelukt! Bert heeft zelfs nog even een afslag genomen om de hop goed te kunnen fotograferen.
Het was vandaag drukker op de weg dan twee en een halve week geleden; je kunt toch merken dat het weekend is en dat de vakanties hier en daar al begonnen zijn.
Echte files hebben we niet gehad; even korte tijd van langzaam rijdend verkeer, maar dat was het wel. Het was voor Bert meer opletten, maar voor mij als passagier aangenaam rijden. Met alle tijd om foto’s te nemen.
De hopplanten lijken al minder op vitrage, je zou ze nu ‘in betweens’ kunnen noemen. De bellen worden pas ergens in september geplukt; alle tijd dus nog om het gordijn stadium te bereiken!
We hebben er, net als andere jaren, weer zo’n tien uur over gedaan.
Wat opvalt is dat er in noord Duitsland veel minder Raststättes met toiletten zijn dan in het zuiden. Er zijn wel parkeerplaatsen en die zijn ook voorzien van wc’s, maar dan moet je nood écht heel hoog zijn. Ik weet zeker dan het steegje naast de Hema in ‘s-Hertogenbosch op een warme zomerdag aangenamer ruikt dan het wc-gebouw langs de snelweg.
Een beetje vreemd is het toch wel; de eerste keer thuiskomen in Groningen. Het is vertrouwd, maar toch ook weer niet.
Dat komt ook wel omdat ons huis lijkt te staan in de slottuin van het kasteel van Doornroosje. We hebben weliswaar geen machete nodig om ons een weg te banen naar de voordeur, maar wat een paar weken geleden nog helemaal ontdaan was van onkruid is nu weer weelderig groen.
Het meeste van wat je hier ziet is Heermoes; een plantje waarvan gezegd wordt dat als je het eenmaal in je tuin hebt, je het niet meer kwijtraakt. Ik geloof het meteen!! Het is alom aanwezig en haal je het vandaag weg, zie je het overmorgen al weer opkomen.
Ieder jaar opnieuw vraag ik me weer af: is het ’t allemaal waard. Je komt terug van vakantie, moe van de reis en dan dient zich de volgende klus direct aan: de was.
Alle koffers omkiepen, de was sorteren en dan ligt daar toch een wasberg, en je wil niets liever dan dat die wasberg ook zo snel mogelijk een ‘was’-berg is. Dus je denkt: vooruit met de geit!!
Je propt de machine vol, je zet ‘m aan en dan blijkt het zo’n eco-geit te zijn. Zo’n geitewollensokken-type, zeg maar. Een normaal wasprogramma duurt maar liefst drie uur, alleen maar omdat dat het een eco-machine is. Die wasberg blijft nog wel even een is-berg…. 🙂
Het is over, hij is voorbij de vakantie. We hebben genoten, gelachen, gewandeld, geklommen, eindeloos spelletjes gespeeld, nauwelijks gelezen, nog minder gebreid en helemaal niet gehaakt. We hebben ons geen moment verveeld! Wat wil een mens nog meer?
Nouhou, uh, dit ouder echtpaar is toch tot de conclusie gekomen dat voor de volgende keer twee weken vakantie genoeg is…. 🙂
Een warme groet aan alle lezers!! Geniet allen van jullie vakanties!!
