Dat de tijd snel gaat, weten we allemaal; niet vreemd dus dat er al weer een jaar voorbij is en wij weer aan het begin staan van weer een vakantie. En waar kunnen wij nu beter vakantie vieren dan in het Zillertal?
Na een ruime voorbereiding zijn we op zaterdag, gisteren dus, na een hele korte nacht om klokslag vijf uur aangereden. De navigatie ingesteld en vooruit met de geit.
Na tien minuten hebben we de eerste grens al gehad en begint de lange rit door Duitsland. Het landschap is prachtig; bijna goudgele korenvelden. Als de wind zoetjes over de halmen strijkt lijkt het een zachte fluwelen deken.
In de regio Hallertau wordt het uitzicht bepaald door de hopplantages. Blijft een mooi gezicht.
Door de korte nacht blijft het de hele rit een gevecht tegen de slaap, maar gelukkig zijn daar de nummerborden van de Duitse auto’s. Ik kan me niet voorstellen dat er iemand blij van wordt als je trots je nieuwe auto op gaat halen en FUCC op het nummerbord ziet staan. Je vrouw ziet je aankomen als je thuis komt met een SOA, of een BON. Ik weet niet wat het ergste is. Misschien valt die eer toch ten deel aan het nummerbord met MILF. Gelukkig kan alle leed met Hasch enigszins verzacht worden.
Onderweg hebben we zowaar nog regen gehad; verspreid over de voorruit zo’n twintig druppels. Voor wie niet weet wat regen is; dat is een waterige substantie die in druppelvorm uit de lucht gevallen komt. Af en toe in hevige buien, dan weer in een miezerige vorm en soms dus zeer mondjesmaat.
Twee keer zijn we omgeleid vanwege wegwerkzaamheden of vertragingen; in het verleden lieten we die aanwijzingen altijd links liggen, maar gisteren besloten toch maar om gedwee de tips op te volgen.
Het heeft beide keren goed uitgepakt; de eerste omleiding was omdat de snelweg in zijn geheel afgesloten was vanwege wegwerkzaamheden. De navigatie stuurde ons eerder dan de officiele omleiding van de weg waardoor we in elk geval niet in een file terecht kwamen.
Bij München was het een chaos op de weg en ook daar hebben we de file omzeild; weliswaar betekende dat dat we dwars door München zijn gereden, maar wel file-vrij!
Weer wat geleerd: volg de aanwijzingen van de navigatie!!
Na het doen van de boodschappen was het tijd om wat te eten; lekker thuis op het appartement, op het balkon genietend van het uitzicht. Voor velen heel bekend:
De oplettende lezer zal zeggen: “hé, dat heb ik vorig jaar ook al gezien!”
Klopt. Helemaal! Maar zeg nou eerlijk, hier krijg je toch nooit genoeg van? (toegevoegde opmerking: de foto is niet zichtbaar, dat heb ik inmiddels ook waargenomen. Morgen gaan wij ons erover buigen; we snappen er niets van!)
Oh, voor diegene die geïnteresseerd is in de Skip-Bo stand: die is na de eerste dag is 1-1.
Vandaag hebben we eerst in alle rust ontbeten en lekker koffie gedronken op het balkon. Ik heb de steken voor de eerste sok al opgezet en ook nog een paar toertjes gebreid.
Daarna hebben we onze zondagse kleren aangetrokken en zijn we naar Mayrhofen gewandeld. We hebben heerlijk geluncht en ons verbaasd over alle mensen om ons heen; wat te denken van dat echtpaar dat met twee kleine hondjes het terras op komt, van de ober twee ‘Speizekarten’ krijgt en doodgemoedereerd wegloopt nog voor de ober kans heeft gekregen de bestelling op te nemen. Of van die vrouw die weggelopen leek uit de My 600-lb Life-serie. Het blijft een heerlijk tijdverdrijf: mensen kijken. En lekker eten! 🙂
