Of moet het toch de schone slaapster zijn?
Ik denk alle twee. Sneeuwwitje kroop in alle ledikantjes van de zeven dwergen vooraleer zij een bed vond waarin zij paste.
In de nacht van zondag op maandag deed ik iets soortgelijks. In het echtelijke bed bleven Morpheus’s armen buiten bereik. Op de bank in de huiskamer vond ik evenmin rust. Het bed op de achterkamer kraakte zo verschrikkelijk dat ik bang was dat het hele huis wakker zou worden als ik me slechts een keer om zou draaien. Het bed op ‘de zonnekamer’ lag lekker zacht en kraakte niet, maar de slaap wilde maar niet komen, dus dwaalde ik als een rusteloze door het appartement. Uiteindelijk heb ik maar een slaapmutsje genomen: een paar lepeltjes hoestdrank, want daar slaap ik zo goed op….
Na vieren ben ik eindelijk in slaap gesukkeld, om zes uur moest ik er al weer uit voor een bezoek aan het toilet en om negen uur werd ik liefdevol wakker gemaakt door mijn eega (klinkt dat niet verdacht veel als in de Schone Slaapster??); de bakker was al geweest (wat zo veel betekent als dat hij de broodjes al afgebakken had) en het wachten was op de eitjes. Vooruit, uit de veren.
Dat lukte nog best aardig, maar even na tienen kwam de man met de hamer. Ik kon, gezeten op het balkon, mijn ogen niet meer openhouden.
Bert ging een rondje lopen en ik een rondje slapen. Tot over enen is de wereld en alles wat daarin gebeurde, aan mij voorbij gegaan.
Voor mij dus geen slaapmutsjes meer. Nee, dank u zeer, ik hoef niet meer!
Om van de dag toch nog iets te maken, zijn we ’s middags naar Mayrhofen gereden; even rondwandelen bij de trimbaan en de speelplaats. En dan ook even naar het VVV voor de laatste toeristische folders. Lekker in de schaduw van het bos, want in de zon liep de temperatuur al snel op tot boven dertig de graden.
De wandeling was heel wat minder schaduwrijk dan we gehoopt hadden, dus we waren heel blij toen we weer op ons balkonnetje zaten.
Gelukkig kregen we in de vroege avond even visite en daarmee werd de dag toch nog gezellig afgesloten.
Bovendien kregen we ook nog een verkoelende bui regen met een enkele bliksem en donderslag. Met als mooie afsluiter een prachtige regenboog.
Vandaag zijn we naar de Scharzachalm in Gerlos gelopen. Een leuk tochtje om mee te beginnen. Een klimmetje van amper een uur over een goed onderhouden ‘Försterweg’.
Ondanks het ‘onweer’ van gisteren avond liep de temperatuur al weer snel op. Maar, als je er jezelf op instelt is het een stuk minder erg.
Bij het uitstappen uit de auto viel direct de stilte op; alleen de vogels en het ruisen van de bomen was te horen. Hier zou je zo een uur moeten kunnen blijven zitten om te genieten van de rust en de sereniteit. Helaas stonden er bij de parkeerplaats geen bankjes, dus dan toch maar de schoenen gewisseld en de paden op, de lanen in!
Langs het pad echter, stond elke paar honderd een bank en we hebben meermaals lekker even genoten.
We werden ook nog nieuwsgierig gadegeslagen door de koetjes en de kalfjes. En omdat het moeders met hun jongen waren, hielden wij hen ook nauwlettend in de gaten. Het zal de eerste keer niet zijn dat een moederkoe een argeloze voorbijganger aanvalt omdat zij hem of haar als bedreiging voor haar jong ziet.
En net toen ook de tweede batterij van mijn fototoestel leeg was, waren ze daar: ‘mormel-dieren’. Of nee, Murmeltiere natuurlijk.
Vreselijk ergerlijk dat zij niet een kwartiertje eerder, toen ik nog een klein spatje batterij had, te voorschijn konden komen.
Uiteindelijk hebben we maar gewoon genoten van die beestjes, ook al was het op flinke afstand.
Nu zitten we op het balkon te wachten op verkoeling; er staat weliswaar een aardig windje, maar het is een warme wind. De weer-app laat een waarschuwing zien; er is noodweer op komst, met zware onweersbuien en storm. Zo veel hoeft nu ook weer niet, maar een verfrissend buitje zou welkom zijn…
Oh, en voor wie de Skip-bo stand bijhoudt:
zondag avond 1-0 voor mij,
gisteren avond 2-1 voor Bert. 🙂
Postscript…
Internet en WordPress doen niet altijd wat ik wil, heel ergerlijk en super irritant. Ik heb in dit verhaal afbeeldingen ingevoegd, maar die zijn soms niet bij iedereen zichtbaar. Bert en ik hebben al geprobeerd te achterhalen waar dat door komt, maar vooralsnog tasten we in het duister.