Vandaag gaan we weer eens echt iets ondernemen: de Tristenbach alm en de Steinbockhütte in het Floitental!
In principe kun je met de auto tot aan de Tristenbach alm komen, maar dat wordt ontmoedigd; het moet lijken alsof dat enkel voor ‘belanghebbenden’ is. Wij, Myriam, Hans, Bert en ik, besluiten dat we het hele stuk van Ginzling naar de Tristenbach alm lopen, ondanks dat het een steile klim is.
Als we in Ginzling de auto willen parkeren valt ons direct op dat her en der parkeerautomaten staan. Zou het hier dan? Waar wel, waar niet, overal?
Binnen in het toeristeninformatie centrum vertelt de baliemedewerker mij dat het inderdaad betaald parkeren is, maar dat dat de volgende dag pas in gaat. Nou, dat treft! Scheelt toch weer zes euro, het dagtarief.
We wisselen onze sandalen voor de klimschoenen en we beginnen aan het eerste steile stuk.
Net voorbij de tweede bocht horen we het ronken van een helicopter en niet veel later landt hij op een veldje net onder ons. Het is een Rettungs-hubschrauber en hoewel de aanleiding van zijn inzet nooit positief is, blijft het bijzonder om van zo dichtbij het landen en opstijgen te zien.
We vervolgen onze weg en mij bekruipt een onzeker gevoel; we hebben niet gecheckt of beide ‘Einkehrmöglichkeiten’ (eet- en/of drinkgelegenheden) wel open zijn. Er staan verdacht weinig auto’s bij de Tristenbach alm geparkeerd; juist ja, Ruhetag! Het zal toch niet, hè?
Maar, gelukkig staat daar bij het bord van de Steinbockhütte de waardin van genoemde gelegenheid. Ze is net bezig met het opschrijven van de menu-suggesties en nee, zij hebben vandaag géén Ruhetag!!
Opgelucht stappen we derhalve verder!
Langs de weg zijn prachtige bloemen te vinden en ik sta regelmatig stil om foto’s te maken. Nu nog uit zien te vinden hoe al die bloemen heten…
Boven ons cirkelt enige tijd een roofvogel; we horen hem duidelijk, maar krijgen hem niet in beeld, verrekijker of geen verrekijker.
Even later horen we het scherpe fluitende geluid van een andere ‘vogel’. Het lijkt eerst van links en dan van rechts te komen, maar dat zegt weinig want in de bergen kaatst het geluid alle kanten op.
Uiteindelijk is het Myriam die de bron van het dierengeluid weet te achterhalen.
Met de verrekijker heeft ze de overzijde van het smalle dal afgespeurd, want tenslotte hoeft dat fluitende geluid niet perse van een vogel te komen.
Het veld aan de andere kant lijkt vol met holen te zitten, en daar zit hij parmantig de buurt te waarschuwen voor ongenode gasten:
Herr Murmeltier laat zich alle aandacht welgevallen. Behalve Hans weten wij hem allemaal te vinden. Ik krijg hem met mijn camera en de zoom ook prima in beeld, maar ‘m vastleggen is een ander verhaal.
’n Minimale beweging van mijn handen zorgt voor een maximale verschuiving van de focus. Uiteindelijk slaagt Myriam erin om, met mijn hoofd als statief, een paar foto’s te schieten.
Het is een mooi beestje en we zouden uren kunnen blijven kijken, maar het was toch echt de bedoeling dat we zouden lunchen bij de Steinbockhütte. De avondmaaltijd staat gepland voor thuis.
Onderweg hebben we nog een kudde geiten gezien en, hoe kan het ook anders, bij de Steinbockhütte kwam ook de bok in beeld…
De lunch was lekker en gezellig, maar het was wel wat frisjes. Na een flinke wandeling, want dat was het wel, hoor, koel je snel af. Zeker als de zon het af laat weten.
Op de terugweg speuren we opnieuw naar bergmarmotten en op vrijwel dezelfde plek zien we er weer een. We nemen andermaal ruim de tijd om hem te bewonderen, maar na verloop van tijd heeft hij er overduidelijk genoeg van en keert ons de rug toe.
De avondmaaltijd, genuttigd op het appartement, bestond uit friet of pasta met ‘stoofvlees’ en erwtjes en worteltjes, uit Nederland meegebracht. De goulash (want dat was het eigenlijk) smaakte overheerlijk en zowel Myriam en Hans als wij zijn voornemens om voor vertrek naar huis een klein voorraadje in te slaan.
Na het eten hebben we met z’n vieren een potje Skip-Bo gespeeld en dat werd gewonnen door Hans. Je eerste potje spelen en meteen winnen!! Klasse!!
Al met al een gezellige, maar ook vermoeiende dag. Het valt Bert en mij telkens weer op hoe de tochten iedere keer weer steiler en langer worden….
