Vandaag was Bert degene die een deel van de ochtend met vers afgebakken broodjes op zijn reisgezellin zat te wachten. Om kwart voor tien vond hij dat hij lang genoeg geduldig was geweest en zei hij, leunend in de deuropening: “Als je nog met de liftkaart de hoogte in wilt, zul je er toch uit moeten komen!! De Broodjes zijn al afgekoeld!!”
Tja, wat moet je dan, als je zo liefdevol gewekt wordt? Dan sta je vliegensvlug op, wast en poetst in een recordtempo en schuift snel aan aan de ontbijttafel.
Het beviel me wel moet ik zeggen; aanschuiven aan een gedekte tafel. Zou zo maar kunnen dat ik dat morgen weer doe: lekker uitslapen en me laten verwennen! 🙂
Na de ontbijtrommel op- en afgeruimd te hebben, zijn we op pad gegaan; eerst tanken.
Eerste pomp: geen E-10. Tweede pomp: idem. Derde pomp: zelfde scenario. Toen toch maar eens opgezocht op de telefoon: in Oostenrijk is geen E-10 verkrijgbaar. Dat verklaart een hoop!
Met een volle tank zijn we naar het dal-station van de Spieljochbahn in Fügen gereden en zijn met de lift naar boven gegaan.
Voor ouders met kinderen is het daarboven paradijselijk toeven: veel speeltoestellen, uitdagingen, een blote voeten pad en waterpartijen. Je hebt geen kind aan je kinderen.
Voor oudjes zoals wij valt enkel op dat er geen vlekje schaduw is. We hebben er een half uurtje rond gehangen en ons verbaasd over de grootte van het nieuw gebouwde restaurant. Het was er uitgestorven, maar in de winter zal ’t er best druk zijn.
We hebben ook nog even nostalgisch naar de kleine meertjes staan te staren. Jaren geleden waren we hier ook met de kinderen; zij waren een beetje rebels, ontsnapten even aan het ouderlijk toezicht en namen de benen naar het ‘Mittelstation’.
Goed voorbeeld, doet goed volgen: Wij hebben dezelfde weg afgelegd. Halverwege besloot Bert om door het bos verder te gaan. Ik ben over de grindweg naar het midden-station van de baan gegaan.
We hebben er anderhalf uur over gedaan. Dat merkten we ook wel aan de voetjes. Bij thuiskomst bleek dat Bert een flinke bloedblaar onder zijn voet heeft en ik heb een kloppende grote teen met een nagel die een beetje aan het verkleuren is.
We zijn niet meer zo jong en alles is wat aan slijtage onderhevig.
De rest van de dag hebben we op het balkon doorgebracht. Alweer??? Een kopje koffie, een verkoelend en verfrissend drankje en een paar spelletjes Skip-Bo. Voor de statistieken: Bert heeft alles gewonnen!
De hele dag is verzengend heet geweest. Bij het wegrijden bij de kabelbaan verbrandde Bert zijn handen bijna aan het stuur. Nu begint het een beetje af te koelen. Er hangen wolken boven de Ahorn en de Edelhütte is aan het zicht onttrokken. De weersvoorspelling voor morgen zegt dat er regen op komst is. Voor de voetjes en de rust die zij nodig hebben is dat wellicht een zegen….. 🙂