Allereerst een mededeling van huishoudelijke aard: mijn grote steun en toeverlaat heeft een manier ontdekt waarmee alle foto’s voor iedereen zichtbaar zouden moeten zijn. Dat is nog geen verklaring voor waarom foto’s voor sommigen niet zichtbaar waren, terwijl anderen alle afbeeldingen zonder problemen te zien kregen.
Of er ooit nog een verklaring voor komt? Zo lang als er een oplossing ligt, vind ik het niet zo belangrijk, heel eerlijk gezegd! 🙂
Goed, de Maxhütte. Een oude bekende!
Er is een drukkende hitte voorspeld, dus in het bos wandelen is een puik idee, vinden we zelf.
Met een klimtijd van één uur en een kwartier hoeven we niet voor dag en dauw op stap. Half elf is tijd genoeg.
we rijden via de Schlucht (het ravijn) naar Ginzling. Het werk aan de tunnel die Mayrhofen met Ginzling verbindt, gaat onverminderd door, maar zelfs al zou dat niet het geval zijn geweest, dan nog nemen wij liever de weg door het hele smalle dal. Het is een mooie kronkelige weg met hier en daar overhangende rotspartijen.
Het aantal geparkeerde auto’s bij het begin van de route naar de Maxhütte valt reuze mee, erg druk zal het dus boven niet zijn.
Al weer beginnen we met goede moed aan de klim, maar die zakt ons al gauw in de schoenen. Loesje zegt “als de moed je in de schoenen zinkt, ga dan op je kop staan”, maar dat lijkt ons op dit pad toch wat al te dwaas!
We kunnen natuurlijk de moed bijeenrapen, maar dat vereist weer dat we onze schoenen uittreken; veel te omslachtig allemaal. De moed der wanhoop dan; die komt van pas en we vervolgen onze weg.
Wij vragen ons iedere keer af waar al dat water toch vandaan komt en hoe het mogelijk is dat het almaar door blijft denderen.
We hadden de Maxhútte toch echt minder zwaar in ons geheugen, korter ook! We hebben er meer dan twee uur over gedaan.
Gelukkig wacht ons boven een heerlijk Marillen Schnäppschen (complimenten van de waard) en een overheerlijke maaltijd!
Maar eerst moeten we nog langs deze wegversperring zien te komen.
Niet geheel zonder gevaar voor eigen leven kiezen we een kruip-door-sluip-door route langs deze mooie dames:
Na ruim een uur nemen we afscheid van onze gastheer en beginnen we aan de afdaling.
Voor mij het zwaarste deel van de dag. Dacht ik toen nog; zalig zijn de onnozelen……
De weg naar beneden gaat nog het beste als ik gewoon doorloop, zonder pauzes. Gelukkig duurt zo’n afdaling nooit zo lang als de klim, dus na ruim een uur bereiken we de auto.
Even uitrusten zou heerlijk zijn, maar er vliegen allerlei steekbeesten rond, dus schoenen uit en zo snel mogelijk de auto in!
Beneden is de hitte een dikke, dikke deken. We zijn kletsnat van het zweet, maar er moeten toch nog even boodschappen worden gedaan.
Als we dan rond de klok van vieren thuis zijn, heb ik zo’n verschrikkelijke dorst dat ik te veel en veel te snel drink. Niet lang daarna protesteren maag en darm hevig. Dít is het zwaarste deel van de dag, zonder enige twijfel!!
Bert stuurt me naar bed en daar lig ik geruime tijd te hopen dat er niets via dezelfde weg weer uitkomt als het erin is gegaan….
Gelukkig blijft me dat bespaard, maar ’t kleine afvalemmertje en ik zijn de hele nacht dicht bij elkaar gebleven! 🙂