Vandaag een dag met wolken en een vochtige warmte. We wilden eens kijken of we de beentjes een beetje konden strekken en besloten naar Gerlos te gaan, de pas te nemen naar het Salzachtal, alwaar je ook de Krimmler Wasserfälle kunt vinden.
We hebben al vaker de oude Gerlos pas gereden; de nieuwe is een tolweg en we blijven Nederlanders, hè!? 🙂 Vijf jaar geleden werd er letterlijk en figuurlijk flink aan de weg gewerkt, waardoor de pas afgesloten was. Tijd dus om te gaan kijken; behalve dat het wegdek hier en daar in iets betere staat was, was er niet veel veranderd: het is nog steeds een smalle weg waarbij tegenliggers elkaar niet kunnen passeren. Eén van de twee moet dus terug uit tot de eerste uitwijkplaats. Gelukkig vindt Bert het leuk rijden, want het is en blijft genieten!
Zoals zo vaak in en rond Gerlos regende het flink. Daardoor, en omdat ik vergeten had sokken in mijn rugzak te doen (domme gans), zijn we de auto eigenlijk niet uit geweest.
We hebben ‘en passant’ een blik geworpen op de Krimmler Wasserfälle; indrukwekkend om van een afstandje te zien. Van dichtbij moet je het schouwspel delen met eindelos veel toeschouwers, vind ik toch afbreuk doen.
Op de terugweg heb ik een deel van de rijtoer voor mijn rekening genomen. We meenden onderweg een hapje te eten in het restaurant bij het stuwmeer Durlassboden. Nu een meer dat vol met water staat, maar we hebben een paar jaar geleden aan zijn oevers gestaan en gekeken naar een lege vlakte.
Aangezien we om bij het restaurant te geraken parkeergeld moesten betalen hebben we rechtsomkeert gemaakt. Het eten werd dus een soepje op het appartement. Ook lekker! 🙂
Wat er overbleef van de middag hebben we op het balkon doorgebracht, genietend van de natuur:
En het plaatje hieronder zal menigeen herkennen… Ze lijkt geen dag ouder geworden, Tante Sidonia. Konden wij dat ook maar zeggen….
En mocht iemand zich nog afvragen wat er ’s avonds op het menu stond….
