Vandaag als eerste even terugkomen op gisteren; jullie snappen natuurlijk allemaal wel dat de laatste opmerkingen van Bert echtelijke plaagstootjes zijn, hè?! Bert weet drommels goed dat ik een zeer ervaren chauffeur ben die haar hand niet omdraait voor een paar metertjes achteruit rijden…. uh niet dus! Maar, het komt goed, desnoods doe ik gewoon een cursus achteruitrijden op het circuit van Zandvoort! 🙂
Nog een tweede opmerking: het karwij is inmiddels veranderd in het karwei wat het had moeten zijn. Die fout zal wel komen omdat ik karwijzaad zo ontzettend lekker vind.
Zo, de zaken van ‘huishoudelijke aard’ zijn uit de weg geruimd! 🙂
Over tot de orde van de dag: vandaag!
Vandaag, besloten we, was een dag dat we de beentjes weer eens flink aan het werk zouden zetten.
Na verschillende foldertjes te hebben doorgebladerd viel onze keuze op de Grieralm.
Voor de zekerheid nog even naar de openingstijden gecheckt op internet. Wat? Permanent gesloten? Hoe dat dan?
Dan toch maar naar de Höllensteinhütte en dan misschien over de Grieralm terug naar beneden?
Gelukkig hebben wij een attente ‘huisbaas’; toen hij hoorde van de gesloten Grieralm belde hij direct zijn zwager. “Jij was toch zondag op de Grieralm? Was die open?” Ja, die was open, kwam als antwoord.
De plannen toch maar weer omgegooid en de Höllensteinhütte laten vallen ten faveure van de Grieralm.
We zijn naar Juns gereden, hebben de auto geparkeerd, de stevige stappers aangetrokken en voorts de paden op!
In het begin was het een langzaam stijgen van de weg, maar later zaten er toch pittige stukken tussen. Zeker toen we de Försterweg verlieten en via de Waldweg, het bospad, verder gingen. Smal, stijl en af en toe ook nog een beetje glibberig. En juist nu had ik mijn stokken in de auto laten liggen.
De terugweg, namen we ons voor, zouden we zeker over de Försterweg gaan.
Even voor de klok van tweeën bereikten we ons doel: Naturparadies Grieralm.
We hebben nagevraagd hoe het nu toch kan dat Google zegt dat ze permanent gesloten zijn, en dat de website van de alm staat dat ze jammer genoeg afscheid moesten nemen.
Dat waren de vorige pachters en zij hebben de website nog steeds in beheer en Google wil de gegevens niet aanpassen.
Een lastig parket!
Gelukkig voor ons was het restaurant open en we hebben er heerlijk gegeten! Bert Cordon Bleu met Pommes en Salatteller en ik Kaiserschmarren met appelmoes en Zwetschkenröster. Juist, breek daar je tong maar eens over. Het lukte mij niet om het goed uit te spreken. Bert kreeg het in één keer voor elkaar!!
Zwetschkenröster is een soort van moes van pruimen, maar dan met extra kruiden en geheime ingredienten. Hoe dan ook, erg lekker!
Ja Bert, ik zal eerlijk zijn: ik heb ook meegegeten van jouw porties; je had immers veel te veel!
Het was allemaal heerlijk! 🙂
Op de alm liep ook nog een bijzondere koe rond: de Duopenotti koe! 🙂
Het is een natuurkundige wet dat wat omhoog gaat ook weer naar beneden komt… Zo ook wij.
Helemaal zonder kreunen en steunen mijnerzijds ging dat niet, maar aan het eind van de tocht hadden we wel een tevreden gevoel. We zullen hem zeker nog eens doen. Wellicht gecombineerd met de Höllensteinhütte.
Nu zitten we op het balkon, maar of we het nog lang volhouden? Het koelt al best stevig af.
Voor de komende dagen is de weersvoorspelling niet al te best: koel en regen. Gelukkig hebben we onze klimtochten gehad, dus deert het weer ons niet meer zo.
En onze teentjes jubelen, nou ja, een beetje. Bert heeft, aan zijn grote teen, een mooie blauwe nagel, en ik heb ook zo’n exemplaar.
We doen alles samen, hij en ik! 🙂
Nog twee mooie plaatjes:
