Zo, de eerste dag en al meteen een deel van de ochtend alleen doorgebracht.
Al om kwart over zeven was ik klaarwakker en slaap was verder weg dan ooit. Ik heb me dus maar aan de eettafel geïnstalleerd met telefoon, tablet en laptop.
Bert heeft tot kwart voor tien liggen slapen. Hij zal wellicht uitgeput zijn geweest. De lange reis, hoor ik U zeggen? Nou nee, meer de eindeloze strijd met de nachtlampjes. (Hm, wellicht een titel voor een langlopende televisieserie?)
Maar waarom die strijd? Nou, de slaapkamer is, of liever gezegd was want Bert heeft de strijd gewonnen, aardedonker. Zonder licht is een nachtelijk bezoek aan de badkamer niet te doen, ook al is het een ‘en-suite’.
In onze ‘vluchtkoffer’ zitten altijd nachtlampjes voor juist deze situatie. De vraag die zich gisteravond echter opwierp was welk lampje het meest geschikt zou zijn. Dat met bewegingssensor of toch dat permanente lampje?
Het lampje met sensor gaf toch maar een vreemd spektakel; eerst een tijdje donker, maar het moment dat ik mijn been in de lucht stak, en dat doe ik natuurlijk meerder keren per nacht, baadde de kamer een minuut lang in het licht. Hing Bert zijn been buitenboord, zelfde scenario.
Lampje in het ene stopcontact, lampje in het andere stopcontact, bed in, bed uit; het bleef een knipperlicht toestand. Bent u al moe? Dan Bert helemaal! 🙂
Uiteindelijk hebben we maar het ‘altijd-aan-lampje’ in het stopcontact gestoken en er een washandje omheen gefrommeld. Het gevolg: het is niet meer zo vreselijk donker en Bert slaapt, door zijn nachtelijke escapades, een gat in een schitterende dag.
Daardoor had ik dus alle tijd om daar vanochtend verslag van te doen, broodjes te bakken, brieven te mailen, berichtjes te versturen, aan de website te werken en te kijken wat er in de omgeving allemaal bijgebouwd is.
Links van ons is een heel nieuwe vakantie-dorp verrezen en recht voor ons heeft het oude huis van de moeder van onze ‘huisbaas’ plaats gemaakt voor een modern pand met vier vakantie appartementen. Dat is zo’n beetje wat ik vanaf het balkon kan waarnemen, maar in de komende weken zullen ons tal van nieuwe gebouwen opvallen; de tijd staat hier nooit stil, dat weten we van eerdere jaren.
Om kwart voor tien dus stapte Bert, na een welverdiende nachtrust (hij had tenslotte de hele reis voor zijn rekening genomen) eindelijk de ‘woonkamer’ in. Het werd derhalve een zeer verlaat ontbijt! En daarna de boodschappen!
Eenieder die denkt dat alles in Nederland duur is, moet hier zijn wekelijkste boodschappen maar eens komen doen. Vrijwel alles is duurder, behalve de sterke drank; al is die in Duitsland nóg goedkoper. Oh, de benzine, die is hier goedkoper dan in Nederland: rond de 2,14 – 2,18.
Ach, we moesten maar niet klagen: we zitten hier heerlijk, we genieten en dan mag het wel wat kosten, toch?
Ik heb in eerder vakantie verslagen als een melding gedaan van de grote drukte bij Sidan, het grote restaurant op de hoek en hoe wij ons daarover steeds verbaasden. Verbazen doen we ons nog steeds, maar dan over de afwezigheid, of uiterst geringe aanwezigheid, van etende gasten. Waar je in het verleden nauwelijks je auto kwijt kon, blijft nu de parkeerplaats akelig leeg.
Wij hebben er eerder vanavond gegeten en ik kan me voorstellen waarom er nog nauwelijks gasten zijn (wij hebben er rond de dertig geteld.). Onvoorstelbaar. Het restaurant is verkocht en de nieuwe eigenaren serveren niet dezelfde kwaliteit als de oude.
De ham op mijn pizza was uitgedroogd, de champignons hadden meer rimpels dan Rachel Hazes en de kaas leek nog het meeste op rubber, in dikke plakken gesneden. Bert’s ‘pommes’ (Duits voor patatten) waren aardappelpartjes, zonder mayonaise. Ik bedoel aardappels zónder máyo, zoiets bedenk je toch niet?
Het ziet er dus naar uit dat we op zoek moeten naar een nieuw ‘favo-resto’ (Gerlindes voor favoriete restaurant). 🙂
Nu zitten we lekker op het balkon met een kopje koffie een beetje bij te komen van ons ommetje. Strakjes nog een lekker biertje, daarna douchen en naar bed!
Gelukkig is het nacht-belichtingsprobleem opgelost….. 🙂