Heel, heel lang geleden heb ik op school geleerd dat je een zin maar liever niet moet beginnen met het woordje ’toen’. Toen ik vanmorgen wakker werd kan dus niet. Vanmorgen toen ik wakker werd, wel. Dus daarom: vanmorgen toen ik wakker werd had ik nooit kunnen vermoeden dat het vandaag zo’n mooi weer zou worden. Er hingen grote dikke wolken in het dal en het zag er maar naargeestig uit.
Het feit dat de buurman zijn tractor uit de schuur reed en ging hooien, gaf te denken. Dat doet hij niet als hij regen verwacht. Tijd dus om de weersverwachting te raadplegen. Toen die er gunstig uitzag heb ik het voorstel om naar de gletsjer in Hintertux te gaan gelanceerd. Dat werd positief ontvangen, dus hebben we de rugzak gepakt en onze wandelschoenen aangedaan.
Tegen de tijd dat we boven bij het bergstation van de Hintertuxer Gletscher Bahn waren, was de lucht nagenoeg strak blauw.
Er zijn talloze wandelroutes, wat het kiezen natuurlijk extra moeilijk maakt. We hebben maar gekeken naar de tijd en moeilijkheidsgraad. Het werd dus de ‘Rundwanderweg’, alweer! 🙂
Het was nog best pittig, hoor. Flink de berg op, maar heel veel bankjes, dus alle ruimte om uit te rusten! En te genieten!
Op weg terug naar beneden zagen we een hertje heel rustig in het gras liggen. Toen wij in de buurt kwamen koos hij toch het hazenpad, uh, nou ja, hij sprong op en dartelde weg. Juist op dat moment gaf mijn camera aan dat de batterij leeg was. Toen ik ‘m verwisseld had (ik heb altijd een vol reserve exemplaar bij me!!), kreeg ik de ‘geheugenkaart fout’ mededeling. Het enige wat ik als bewijs aan kan voeren is een screenshot van het filmpje dat Bert met de action-cam gemaakt heeft:
De kwaliteit laat te wensen over, ik weet het, maar je kunt zien dat het een hert was, toch? 🙂
Toen ik het geheugenkaartje verwisseld had met het reserve kaartje wat ik ook altijd bij me heb :-), was het beestje reeds lang verdwenen en heb ik maar wat bloemetjes gefotografeerd.
Op de terugweg zijn we nog even snel een boodschap gaan doen. Gisteren hadden we als avondmaal een halve verse pizza, maar die was zo smakeloos dat Bert het idee had aan de tweede helft, die voor vandaag op het menu stond, wat smaak aan toe te voegen. Hij wilde dat doen in de vorm van tonijn, een uitje en, om het geheel wat pit te geven, een pepertje.
We hebben een mix van verse pepertjes gekocht; vijf gele Surtsey pepers en twee rode Habanero pepers. Van de gele heb ik er ééntje gebruikt om door de tonijn te mixen en die gaf de pizza behoorlijk wat pit. Op het bijgesloten papiertje stond dat de Surtsey pepers zeer scherp zijn en dat de Habanero pepers extreem heet zijn…… Ik denk dus dat die Habanero’s niet gegeten zullen worden. Iemand interesse? 🙂
