Normaal gesproken zou je bij een laatste dag melancholie verwachten, immers de vakantie is zo goed als over. Maar van melancholie is bij ons geen sprake; we gaan er gewoon een mooie dag van maken.
Na de ochtend koffie rijden we naar Mayrhofen en gaan via de tolweg naar het Stilluptal. Het is een zijdal van het Zillertal en in 1969 is daar een stuwmeer gebouwd: de Stillupspeicher. Het werd gebouwd om overstromingen in het Zillertal te voorkomen, maar ook voor de energievoorziening.
De weg naar het stuwmeer is smal. Alleen op de uitwijkplaatsen kunnen auto’s elkaar passeren. Het eerste deel van de weg loopt door de bossen, waar het zoals altijd heerlijk ruikt. Bij het tweede deel moet je de weg delen met de koeien. De dames waren welgemanierd, want ze bleven allemaal netjes van de weg.
Aan het einde van de ‘Mautstrecke’ kun je enkel te voet verder. Er rijdt nog wel een busje helemaal naar het einde van het dal, maar met de auto mag je niet verder.
Het Stilluptal, het hele Zillertal eigenlijk, is erg geliefd bij mountainbikers. Om de fietsers en de wandelaars ruim baan te geven is in de afgelopen jaren een prachtig wandelpad aangelegd. Het is aangenaam wandelen, af en toe een korte pittige klim, maar over het algemeen prettig glooiend.
De fietsers hoeven de weg enkel nog te delen met de busjes. Iedereen blij!
Onderweg genieten we van de prachtige natuur. En Bert laat zich van zijn fotogenieke kant zien.
Mijn Fa-Man……
Omdat dit de laatste dag is, lopen we niet helemaal tot het einde van het dal. Halverwege besluiten we terug te gaan, er zijn per slot van rekening nog bergen te verzetten op het appartement.
Wat ik al vreesde zie ik voor mijn ogen bevestigd worden: een enorme berg aan spullen; drie uit de kluiten gewassen koffers, een veelvoud aan dozen en een verscheidenheid aan tassen en tasjes en alles zal ergens een plekje in de auto moeten krijgen.
Of dat gaat lukken? Ik heb er een hard hoofd in… Maar, dat is een zorg voor morgen.
We gaan voor de laatste keer uit eten en nemen afscheid van onze hospita. We zetten de wekker op zes uur en leggen ons te rusten.
Oef, maar goed dat ik dat laatste, te rusten leggen, even opgezocht heb. Ik had willen schrijven ‘we leggen ons te ruste’, maar dat beschrijft wel een hele definitieve vorm van rust. Te rusten leggen betekent gaan slapen en dat is wat ik bedoel! 🙂
Welterusten… 🙂
