“Echt veel beleven we ook niet, hè?” zei Bert na het lezen van het voorgaande relaas. Hij heeft gelijk, natuurlijk. Het gaat er nogal gezapig aan toe bij ons.
We hebben wel even iets spectaculairs overwogen: 600 meter ‘zweven’ in een harnas aan een stalen draad, langs de damwand van de Schlegeis Stausee, op 131 meter hoogte…
Daarvoor moest je éérst boeken én betalen.
En daar had ik nou net een beetje mijn bedenkingen bij. Ik zie toch liever eerst waar ik aan begin, of niet aan begin… 🙂
Het zal allemaal best vertrouwd zijn, maar dat stel ik liever vast voor ik betaal.
Ga dan eerst kijken, hoor ik ’n enkeling denken.
Goede tip, maar behalve ’t feit dat de ‘spring’- (of in mijn geval misschien wel ‘duw’-)locatie aan een tolweg ligt, laat de boeking agenda alleen maar lege bladzijden zien. Toch een teken, wellicht??
Nee, toch maar liever gezapig; geen gevaarlijke scripted-reality om onze soap serie wat aantrekkelijker en spannender te maken.
Ik zal iets harder mijn best moeten doen een pakkend en spannend verhaal neer te pennen…:-)
Maandag 26-06
Pakkend en spannend, hè? Hm, dat lukt vandaag ook niet zo bijzonder. Het is al vrij vroeg op de dag drukkend warm, dus de zin om iets te ondernemen waar lichamelijke actie aan te pas komt, is ver te zoeken.
Iets vertrouwds dan maar. Een rondje Höhenstraße met een stop bij de Aldi.
Ik zou graag melden dat het eerste spectaculair was, maar het spektakel kwam toch echt van de Aldi (die men hier Hofer noemt)
“Hoeveel was ’t?”, vroeg Bert toen we buitenstonden.
“Tweeënzestig en nog wat,” was mijn antwoord.
Het was meer dan ik verwacht had, maar er zaten wel twee flessen Obstler bij.
Toen ik eens goed keer schrok ik me wezenloos: Negen euro voor zes kleine flesjes cola. Goed, Coca Cola, maar dan nog!!
Ik weet nog dat Bert, decennia geleden, een autohandelaar vroeg of de voiture die hij op het oog had een gouden randje had. Deze flesjes moesten op zijn minst van puur goud zijn met zo’n prijs!!
Ik was in staat om terug naar binnen te gaan en mijn geld terug te vragen, maar Bert bleef er nogal koeltjes onder: “Ach, dan weet je maar waar je ziek van wordt!” 🙂
Ik raakte er maar niet over uitgepraat en zelfs nu nog ben ik er verbolgen over! Dat zijn toch geen Aldi prijzen!!
Niet geloven? Zie hieronder het bewijs:
De rit over de Höhenstraße was mooi; het eerste stuk door de bossen en daarna, boven de boomgrens, langs bloeiende alpenroosjes. We hebben daar al zo vaak gereden, en ik heb er al zo vaak foto’s van geplaatst dat ik het dit keer aan jullie verbeelding overlaat.
Tussen neus en lippen door hebben we ook nog even uit gegeten. Helaas zonder officiële tijdmeting anders zouden we wellicht in aanmerking komen voor een vermelding in het Guinness Book of Records: binnen drie kwartier heen en terug!
Het was een tegenvaller; direct bij binnenkomst kregen we de menukaart al onder onze neus geschoven; in sneltreinvaart werd onze bestelling opgenomen en nog geen tien minuten later stond ons eten op tafel.
Groenten ontbraken geheel; twee schijfjes fruit en een lepeltje ‘jam’ sierden, samen met de schnitzel en de ‘pommes’, het bord.
Het was een bijna surrealistische ervaring! Volgende keer toch maar een ander restaurant!
Ach en wee, voor wie de Skip-Bo stand wilde bijhouden; ik ben de tel kwijt geraakt. We hebben zo veel potjes gespeeld. Laten we het er maar op houden dat van de vijf potjes er één op mijn conto en vier op dat van Bert komen. Niet verder vertellen hoor, maar het verschaft Bert zo veel plezier als ik weer eens niet in de gaten heb dat ik iets aan kan sluiten, ach dat gun ik ‘m gewoon!! 🙂
Nog een laatste vraag: wie staat onze laatste aankoop het mooist??
