Vandaag een dag dat we onze benen eens wat te doen gaan geven: klimmen en dalen. Op naar Ginzling, het Floitental en de Steinbockhütte. Aardig als begin, heel mooi en niet te vermoeiend. We zijn er een paar jaar geleden al eens geweest, maar dat maakt niet uit. Het blijft een mooie tocht en je ziet telkens weer iets anders.
Eerst nog snel even een boodschap doen; het alcoholvrije bier is in de aanbieding, dus snel even twee six-packs kopen! Wat ‘gezonde’ koekjes erbij voor onderweg en we zijn er klaar voor!
Iets meer dan een jaar geleden stortten in de Zemmschlucht, de Zemm ravijn, meerdere grote rotsblokken naar beneden. Een daarvan vernielde de weg over meer dan twintig meter. Op Youtube hebben we een filmpje gezien van de enorme schade.
Om in het Floitental te geraken moesten we door die Schlucht en we wilden dan ook wel eens zien waar dat nu precies gebeurd was. Door het filmpje wisten we de plaats wel ongeveer, maar de exacte plek hebben we vandaag in elk geval niet kunnen vinden.
In Ginzling hebben we de auto geparkeerd, onze stevige stappers aangetrokken, de rugzak omgehangen en zijn we op pad gegaan. De eerste rustplaats langs de route, de Tristenbachalm, hebben we letterlijk en figuurlijk links laten liggen. Na amper twintig minuten al een pauze inlassen is wel een beetje te gortig. Nee, nee, voorwaarts mars. Vooruit met de geit zou mijn oud lerares Frans gezegd hebben.
Een half uurtje klimmen later zagen we vanaf de weg een groep mannen bezig met een spelletje paintballen. Zo van bovenaf bekeken en beluisterd leek het een hele serieuze aangelegenheid. Instructies van de ‘generaal’: verspreiden en wegduiken. En schieten, waarschijnlijk. Het blijft toch een vreemd gegeven: volwassen mannen die oorlogje spelen. Vooral in de huidige tijd. Ieder zijn heug zullen we maar denken.
Een eindje verder zagen we Oostenrijks poging tot het fabriceren van klimaat neutrale vangrail. Het ziet er niet onaardig uit, maar of het werkt?
Normaal gesproken zijn we veel later in het jaar op vakantie en vormen de bermen langs de wandelpaden vaak een soort van lopend buffet: braambessen, Preiselbeeren (vossenbessen), wilde aardbeien en frambozen. Allemaal te plukken door de hongerige wandelaar. Echter, het buffet is nog even leeg, maar dat wil niet zeggen dat de berm helemaal niets te bieden heeft. Voor wie er oog voor heeft staan er prachtige bloemen in allerlei kleuren.
Onderweg hebben we een prachtig uitzicht op de gletsjer; ik denk dat het de Floitenkees moet zijn. Maar er liggen daar nog minstens twee gletsjers dus ik kan het mis hebben. Ach, wat deert het? Het uitzicht is prachtig en daar draait het toch om, niet?
Bij de Steinbockhütte zijn we gestopt voor de lunchpauze. Eventjes een beetje uitrusten en genieten van de uitzichten. Gezien het aantal geparkeerde auto’s en het aantal mensen dat we zagen aan het begin van onze tocht, hadden we hier meer drukte verwacht.
Bert wilde graag wat warms eten (Wienerschnitzel, verrassend hè?), dus koos ik dit keer voor Kaiserschmarren. Ik zal jullie niet iedere keer met ‘vermoeien’ met al die foto’s waarvan je enkel gaat watertanden, maar deze wil ik jullie niet onthouden:
De terugweg was niet zo spraakmakend. Bert heeft nog even gemediteerd. Sommigen van jullie weten dat dit een familietrekje is. We doen dat wel vaker, hè Laura?
Eenmaal terug op het appartement hebben we lekker een kopje koffie gedronken op het balkon. Het vermoeide lijf rust gegeven en de inwendige mens versterkt!
Als laatste nog een kleine sfeer impressie:
