We zijn inmiddels al meer dan een week thuis en vanmiddag heb ik eindelijk de laatste bloes gestreken, de laatste onderbroek gevouwen en het laatste paar sokken opgeruimd. Ik ben al weer aan vakantie toe!!
Het is een zaligheid van ongekende omvang dat het weer in de tussentijd mild geworden is. Een week regen ben je snel beu, maar van al die warmte, nee hitte, word je moe, heel moe!
Nu de nachten lekker koel zijn, Twente heeft van maandag op dinsdag nacht nachtvorst gehad, lost eindelijk mijn hersen-mist op! 🙂
Dus weet ik dat er nog drie vakantie dagen zijn waarvan geen verslag is gedaan. Ik heb de foto’s erbij moeten pakken om te kijken wat we ook al weer uitgespookt hebben!
Als eerste hadden we nog een bezoek aan het Fichtenschloss op de planning staan. Dat hebben we op 7 juli gedaan.
‘Prachtig’ weer, stralende zon, de lucht prachtig blauw en hier en daar een plukje watten. Weer om goed te smeren. Oh, wat heb ik een hekel aan dat plakspul. Ik moet wel smeren want ik wil niet verbranden, maar ik doe het met flinke tegenzin. En je ziet er ook niet uit!!!
Het Fichtenschloss (Sparrenkasteel) is mooi, en vooral voor de kinderen is het een paradijs, maar we waren toch sneller uitgekeken dat we verwachtten.
Van het kasteel zijn op ons dooie akkertje naar de zwemvijver gelopen. Het was daar behoorlijk druk; met een watertemperatuur van om en nabij de 16° C best opvallend.
Ik had er geen idee van dat daar zo’n groot zwemwater gecreëerd was, anders had ik wellicht mijn zwempak meegenomen en had ik een frisse duik genomen.
Nadat onze rondwandeling ons terug bracht bij het kabelbahn station drong zich de vraag op wat te doen met de lunch.
Dat bleek een groter probleem dan verwacht; de twee restaurants bij het bergstation bleken gesloten. Het één omdat het ‘Ruhetag’ was, het ander omdat het zomer was…
Bert kwam met het lumineuze idee om te Zillertaler Höhenstrasse te gaan rijden en boven bij de Hirschbichlalm een late lunch te nemen, een ‘lunner’ zeg maar. 🙂 En op de terugweg laden we mooi de accu op!
Het eten, inclusief dessert, was overheerlijk en het uitzicht als altijd schitterend.
Op de terugweg van de Zillertaler Höhenstrasse kwamen we langs het oude hotel Post, het échte hotel van 53 jaar geleden. Het staat er al een paar jaar troosteloos bij. Geen balkons vol geraniums of petunia’s meer. Dat het ooit een goed lopend hotel was, blijkt nergens meer uit. Vaag is nog te zien dat de letters ‘Gast’ voorheen gevolgd werden door ‘hof Post Pension’ Vergane glorie. Das war einmal.
