Mijn verjaardag een tikkie anders: een dagje Ameland.
Een paar weken geleden had ik aangegeven op verjaardag wel een dagje weg te willen. Bert kwam met het voorstel om naar een van de Waddeneilanden te gaan. Ameland of Schiermonnikoog, of misschien van de Duitse eilanden. Volgens Wikipedia heeft Duitsland 31 Waddeneilanden, waarvan ongeveer de helft bewoond wordt. Ik heb gekeken naar Borkum, Juist en Nordeney, maar het de keus uiteindelijk toch op Ameland laten vallen, omdat de Duitse veerdiensten niet zo uitgebreid zijn als hier.
De vijf Deense eilanden, waarvan ik niet wist dat die bestonden, hebben we gelaten voor wat ze waren.
Vanuit Holwerd, Friesland, vertrekt bijna elk half uur een boot naar Nes, Ameland, en ieder uur vaart er nog een sneldienst. Voor Schiermonnikoog geldt overigens hetzelfde. Dit is wel het vakantie rooster, normaal ligt het aantal vaarten een stuk later.
Als je digitaal handig bent is het reuze gemakkelijke om vooraf je ticket online te boeken. Als je wat ouder bent, of het begint te worden, ligt dat wat anders…
Het bestellen en betalen valt nog wel mee, immers dat zijn we met al onze online aankopen wel een beetje gewend. Maar dan, dan moet je zo’n QR-code naar je telefoon toveren. Eerst mail checken, PDF downloaden en dan schrikken omdat je maar één ticket ziet terwijl je toch echt voor twee betaald hebt…
Ik zal jullie, én mezelf 🙂 , de beschrijving van ons gestuntel besparen. Het belangrijkste is dat het ons uiteindelijk is gelukt om op onze telefoons de QR-codes tevoorschijn te krijgen.
Én, voor het geval dat onze vaardigheden ons bij de toegangspoortjes in de steek zouden laten, hebben we ze ook maar even ouderwets afgedrukt!
Om half zeven al liep de wekker af en na een kort ontbijt op naar Holwerd.
Eenmaal aangekomen in de haven de auto geparkeerd en vervolgens zonder enige moeite door de poortjes gekomen!
Aan boord snel een plaatsje bij het raam gezocht en met een kopje koffie genoten van het uitzicht, het rumoer en de bakluchten. Ik meen gezien te hebben dat er zo vroeg op de dag al mensen aan de friet zaten.
Er was ook een groep jongeren die de weg naar de tap gevonden had, ‘s morgens om kwart voor tien kwam één van hen met een groot dienblad vol met halve liters langs ons tafeltje gelopen.
Je zou verwachten dat je in één rechte lijn naar Ameland vaart, maar dan zou je binnen de kortste keren vast komen te liggen.
Nee, je vaart in een soort reuzenslalom tussen rode en groene boeien door. Halverwege passeren we de boot van Ameland naar Holwerd en worden we ingehaald door de sneldienst. Na drie kwartier staan we in de haven van Ameland.
Wat als eerste opvalt is de stank. In het wad leven ontelbare bacteriën die zwavel, én dus stank, produceren. Het moet een typische rotte eieren en rioollucht zijn. Laten we die laatste lucht nu juist hier thuis op de badkamer hebben hangen.
Maar, het wad stinkt toch erger!! 🙂
Het stinkt zo erg dat we er niet eens een foto van gemaakt hebben…. Nou ja, stel je maar een grote moddervlakte voor dan heb je een aardig beeld. 🙂
Ons eerste plan, thuis gesmeed, was om een dag-ticket voor het OV te kopen en zo van dorp naar dorp te reizen.
Maar, toen we de fietsverhuur zagen, en de enorme voorraad die er stond, besloten we twee elektrische fietsen te huren. Een veel betere manier om het eiland te verkennen dan met de bus. Én om eens te kijken of dat iets voor ons is, zo’n fiets met aandrijving… 🙂
Ik voelde me eerst verschrikkelijk onwennig en zat met samengeknepen billen op de fiets, maar toen Bert had ontdekt dat er naast Turbo ook nog een Eco en Tour stand op de fiets zaten, ging het een stuk beter.
Ik was geen fan van die schelpenpaden, bang als ik was om te vallen, maar op een geasfalteerde weg of klinkerstraat ging het prima!
Ik geloof dat we ‘om’ zijn en dat we in de toekomst ons eigen stel fietsen aan zullen gaan schaffen.
We hebben in de duinen gefietst tot de eerste strandtent, heel origineel ‘t Strandhuys geheten. Daar hebben we lekker koffie met gebak genuttigd en van het zonnetje genoten.
Het personeel bij dat paviljoen was te herkennen aan een zwart t-shirt met opdruk: voor de mannen ‘strandgast’ en voor de dames ‘strandmeisje’.
Misschien komt het omdat wij niet meer echt van deze tijd zijn, of niet (meer) stads genoeg, maar ik vond het onprettige benamingen, een ‘tikkeltje’ denigrerend.
We hebben onze weg door de duinen vervolgd tot we een doorgang naar het strand zaten. Door het mulle zand hebben we ons een weg gebaand naar de onstuimige zee. Het was ploegen en zwoeteren, een echte work-out. Zo hebben we de calorieën van het gebak weer verbrand!! 🙂
Zoals Sil de strandjutter in het gelijknamige boek als wist, kom je op het strand de mooiste dingen tegen…
Soms zelfs een zeemeerman….
Ik heb officiële toestemming de foto te plaatsten, maar hij moest wel geblurd worden.
De rest van de middag ga ik genieten van de zon. Er zit buiten een man op het terras die verdacht veel lijkt op de zeemeerman. Eens kijken of ik hem wat beter kan leren kennen… 😉
Morgen volgt deel twee!
Cheerio!
