Het is dinsdagochtend half zeven en de zon piept alweer bijna boven de berg uit. Buiten is de temperatuur nog aangenaam, nóg wel, binnen echter hangt de warmte van gisteren nog. Alles staat dus tegen elkaar open en nu maar hopen dat het wat af wil koelen.
Na de afgelopen weken snap ik nog beter waarom Multatuli de zon ‘de koperen ploert’ noemde, want wat was hij genadeloos. De hitte maakte elk karwei tot een helse activiteit en slapen haast onmogelijk. Morpheus moet zich de afgelopen weken net zo ellendig gevoeld hebben als wij, immers niemand slaagde erin zich in zijn armen te vleien.
Sinds zaterdag is het kwik hier wat gedaald, dankzij een paar buitjes, maar in de verste verte niet gelijkend op wat het thuisfront te verduren heeft gehad. Desalniettemin, het moment dat de zon over de bergkam komt, loopt de temperatuur weer meedogenloos op.
Genoeg over de hitte! Na een voorspoedige reis zaterdag, maar één keer langzaamrijdend verkeer, zitten we weer in ons vertrouwde Zillertal. In een ander appartement, dus dat is even wennen.
‘Ons’ appartement wordt momenteel bewoond door de zoon des huizes. Ook hier is er woningnood en zijn de huizenprijzen voor een gewone sterveling veel te hoog.
Wat erg moet steken, lijkt mij, is dat buiten het ski-seizoen veel vakantie appartementen leegstaan. Er zijn hotels en appartementen complexen die gewoon hermetisch afgesloten worden nadat de laatste wintergast zijn snowboard of ski’s tijdelijk aan de wilgen heeft gehangen.
Daar zit je dan als jonge Tiroler bij pap en mam in huis terwijl om de hoek een gebouw met twintig of dertig woningen leegstaat, te wachten op de start van het volgende winterseizoen.
Wij beginnen onze draai te vinden en we gaan vandaag de eerste stappen van deze vakantie zetten. Niets bijzonders, hoor, gewoon naar Mayrhofen lopen, slenteren door de winkelstraat, lunchen bij ons favoriete restaurant en dan weer terug naar huis.
Maar, eerst ontbijt. De broodjes liggen in de oven, vandaag geen eitjes bij het ontbijt als ik het lege fornuis zo eens bekijk. Daarna ga ik lekker even een frisse duik nemen en wat baantjes trekken. Ik heb van Brigitte, onze hospita, een tien badenkaart gekregen dus ik ga strakjes lekker even zwemmen!
Houd het hoofd koel, ook na het dramatische verlies van ‘ons’ oranje team en tot de volgende keer! 🙂
