8 juli
Hersen-mist! Alweer… Geen idee wat we die dag gedaan hebben. Geen foto’s gemaakt, geen appjes verstuurd, geen bonnejtes bewaard, dus geen enkel aanknopingspunt. Een raadsel.
Wellicht ergens een lift omhoog genomen, maar heel indrukwekkend zal het allemaal niet geweest zijn.
Als er nog mensen zijn die zich afvragen of er nog een nieuwe aflevering is in de ‘Sidan’-soap; je weet wel dat extreem goedlopende restaurant beneden bij de weg dat na nieuwe uitbaters nauwelijks nog gasten kreeg?
Welnu, sinds 1 juni zitter en nieuwe pachters in, ik denk een Hongaarse familie. Het eten is zeker beter dan vorig jaar, maar druk is het er nog steeds niet. Soms lijkt het gewoon uitgestorven. Het helpt denk ik ook niet dat de bediening voor de ingang staat te roken.
9 Juli
De penken op, de lanen in.
En dat gaan we doen met de bus, nou ja, het eerste stuk welteverstaan.
We willen met de Penkenbahn omhoog en aangezien er bij het dalstation geen parkeergelegenheid is, nemen we de bus.
Vanaf het Penken bergstation willen we doorlopen naar het bergstation van de Finkenberger Almbahn, dan naar beneden, met de bus weer naar Mayrhofen en met de volgende bus naar Schwendau, ons appartement.
We moeten echt zorgen dat we om kwart voor elf bij de bushalte staan anders is het wachten geblazen tot kwart voor drie. Dat is nog eens een middagspauze!!
Gezeten in de bus gaat het met gezwinde spoed naar het station in Mayrhofen en, een leuke meevaller, daarna door naar de Penkenbahn. Uitstappen voor de deur! Wel een heerlijkheid hoor, niet in de hitte door het centrum te hoeven lopen!
We hebben de eerste helft berg-op met de lift gedaan, de tweede helft te voet. Anderhalf uur, dus prima te doen!
Eenmaal boven is een lunch toch wel erg aantrekkelijk en we hebben de keuze uit tal van restaurants; we kiezen de eetgelegenheid zonder live-muziek. Ha, dat blijkt een gouden greep als onze ‘Lärchenwald-teller’ geserveerd wordt. Bovendien treft Bert het: twee obstlertjes!
Het was genieten! Lekkerder dan de Kramer-brettl aan het begin van de vakantie. Zo lekker zelfs dat we de serveerster beloven terug te komen op de laatste dag van onze vakantie: morgen.
Maar, eerst vandaag afmaken: op naar het bergstation van de Finkenberger Almbahn. Die weg gaat over een gemakkelijk te lopen grindpad, wel wat hoogte verschillen, maar niet echt uitdagend.
Dat wordt het pas in de bus naar Mayrhofen; met een ware doodsverachting rijdt, nee sjeest, de chauffeur de berg af. Er waren geen zitplaatsen meer, dus het was staan geblazen en goed, heel goed vasthouden.
Beneden bij het station van Mayrhofen hebben we een poging gedaan de busdienstregeling te ontcijferen, maar we konden er geen chocola van maken, derhalve hebben we de benenwagen naar huis genomen. Er zijn dus meer plaatsen op de wereld waar je niet zo maar één twee drie de bus of trein neemt…
