Een dagelijks blogverhaal is toch een beetje te veel gevraagd, vrees ik. Het kost toch allemaal meer tijd dan ik wil en verwacht.
Ik ben nog een beetje van de oude stempel: eerst met pen en papier alles opschrijven en uitwerken, overtypen, daarna lezen en bijschaven en als laatste de foto’s er bij plakken. Soms heeft dat méér voeten in aarde dan ik zou wensen. Lang niet altijd doen de verschillende apparaten wat ik wil. Ze ‘zien’ elkaar niet, slagen er niet in een foto over te zenden of te ontvangen of hebben er gewoon geen zin in met elkaar de ‘connecten’, zoals dat tegenwoordig in goed ‘Nederlands’ heet.
Ik ga vandaag weer een poging wagen foto’s van telefoon naar laptop te sturen. We zullen zien hoe bereidwillig beide apparaten zijn.
Oh, en gezien de lengte mijn epistel, ga ik het in stukken hakken. Hapklare brokken, zeg maar.
We hebben de afgelopen drie dagen weer zo het een en ander ondernomen. Niks groots of indrukwekkends, hoor. Daarvoor werkte het weer niet mee. Dinsdag niet omdat het veel te heet was, woensdag niet omdat het onophoudelijk regende en gisteren, nou ja, gisteren was de middag best aardig maar de ochtend was bepaald mistroostig.
Dinsdag wilde Bert nou eindelijk wel eens die Kramer-Brettl (lunch-schotel) die hij zichzelf al een paar dagen beloofd had.
Daartoe dienden we ons naar Mayrhofen te begeven, te voet.
De Waldweg kwam ‘nicht im Frage’ (was geen optie) omdat dat een zonovergoten route is. Door het dorp, idem dito.
Dan blijven de wandelpaden langs de Ziller over. Rechts heen, links terug.
Zo gezegd, zo gedaan. Onderweg veel last gehad van steekbeesten, dus we hadden er flink de pas in.
In Mayrhofen hebben we nog wat door de winkelstraat geslenterd. Resultaat: één portemonneetje, twee blouses en een rok, pleisters, cooling gel en scheerschuim gekocht. ‘t Is maar dat jullie dat weten. 🙂
Inkopen klaar, op naar Kramerwirt. Jullie moeten het doen zonder culinaire foto. Het moet echter niet al te moeilijk zijn om een houten bord met daarop plakken kaas, een half ei, (gekookt:-) )Tiroler speck, sülze*, plakjes worst en fricandeau voor je geestesoog te laten verschijnen. Vergeet vooral niet om er ook een obstlertje en twee halve liters (alcoholvrij) bier bij te projecteren. Je hebt het plaatje nu wel compleet.
Drie kwartier later en dat plaatje ziet er heel anders uit: je mag bijna alles weer van dat bord vegen, varkentje gewassen!
We hebben nog lekker nagetafeld; het blijft toch een heerlijk tijdverdrijf, andere mensen observeren.
(*Sülze is, denk ik, het beste te vergelijken met wat wij aspic noemen. Het woordenboek vertaalt het met zult, maar dat is het niet. Het zijn kleine blokjes vlees en groenten in gelei.)
Voor de terugreis kozen we zoals gezegd het voetpad langs de andere kant van de Ziller. We verwachtten dat daar schaduw voor handen zou zijn, maar dat viel helaas lelijk tegen. Daar liepen we dus, twee dwaze Hollanders op het heetst van de dag in de volle zon! Waanzin! 🙂
Later op de middag hebben we nog een paar potjes Skip-Bo gespeeld op het balkon, in de schaduw!
Het was tot in de nacht goed toeven op het balkon en dat kwam goed uit want het was de nacht van de volle maan. Maandag avond hadden we al een prachtige maansopkomst gezien, maar een volle maan is toch net een tikkie beter.
De volle maansopkomst was om 22:30, maar ja, hier moet ie nog wel even boven de berg uit piepen. Het duurde en het duurde maar en ondertussen zaten wij maar te gissen waar hij nou op zou komen. Links van de Filzenkogel, of toch rechts. Of nog meer naar links, voorbij de Ahornspitze, of rechts daarvan?
Het was alsof Snollebollekes een spelletje Links-Rechts speelde met de maan.
Rond twaalven vond Bert het welletjes en maakte hij aanstalten om naar bed te gaan. Ik heb hem gesmeekt om nog even op te blijven, we wachtten al zo lang. Er kon nog wel even bij? Met een flesje bier dan?
En toen de maan dan eindelijk, om 00:30, boven de bergkam tevoorschijn kwam, zong ik zacht die ene zin uit ‘‘t Is weer voorbij die mooie zomer‘ nét even anders: ‘en eindelijk daar was ie dan, de maan‘.
Met de smartphone heb ik talloze foto’s gemaakt, in nachtmodus. Op het kleine scherm leken ze best aardig gelukt. Dadelijk volgt de lakmoesproef op het grote laptop scherm!
Best wel aardig, toch?
En de overdracht, vraag je? Niet zonder horten of stoten, maar ze staan op de laptop! 😉
